ARKADAŞ
Savaşın en kanlı günlerinden
biriydi.
Asker en iyi arkadaşının az ileride, kanlar
içinde yere düştüğünü gördü.
İnsanin başını bir saniye siperden
çıkaramayacağı gibi bir ateş
altındaydılar.
Asker teğmenine koştu
hemen:
- Komutanım, bir koşu arkadaşımı alıp
geleyim mi?
"Delirdin mi?" der gibi baktı
teğmen...
- Gitmeğe değmez oğlum, arkadasın delik
deşik olmuş.
Büyük olasılıkla ölmüştür bile. Kendi
hayatını da tehlikeye atma sakın!
Ama asker o kadar ısrar etti ki, teğmen
izin vermek zorunda kaldı.
- Peki, dene
bakalım!
Asker yoğun ateş altında fırladı siperden
ve mucize eseri, arkadaşının yanına kadar gitti,
yaralı arkadaşını sırtlandığı gibi
taşıdı.
Birlikte siperin içine
yuvarlandılar.
Teğmen koşup yaralıya bir göz attı ve nefes
nefese bir kenara yıkılmış askere
döndü:
- Sana hayatini tehlikeye atmaya değmez,
dememiş miydim!
Bu zaten
ölmüş...
- Değdi Komutanım, değdi! dedi
asker.
- Nasıl değdi, arkadasın zaten ölmüş,
görmüyor musun?
- Gene de değdi komutanım, çünkü yanına
vardığımda henüz yaşıyordu...
Ve onun son sözlerini duymak, dünyalara
bedeldi benim için...
Ve, hıçkırarak, arkadaşının son sözlerini
tekrarladı:
"Geleceğini
biliyordum".. |
